Javascript staat uit. Voor een optimale werking moet Javascript worden ingeschakeld.

Juliette van Nes
Datum: 5-01-2021    CRISIS
 

'Ik heb een oorlog meegemaakt, hoorde ik laatst iemand zeggen 'dat was pas erg, die coronacrisis valt wel mee'. Maar het valt helemaal niet mee en er gebeurt helemaal niets. Zelfs op het vaccinatiefront gebeurt er weinig tot nu toe.

Hoe zou het leven zijn geweest in de tijd van de Spaanse griep, hoe zouden mijn ouders de Spaanse griep beleefd hebben? Mijn vader was toen 18 en het enige wat ik hem er wel over heb horen zeggen was: 'Oh hè, die is gestorven aan de Spaanse griep' wanneer het gesprek ging over iemand uit een ver verleden. Mijn moeder was toen 12 haar heb ik er helemaal nooit over gehoord.

Wel over de oorlog en dan met name wanneer ik weigerde tuinbonen te eten. Het waren grote tuinbonen die zijn zo afschuwelijk dat ik erboven zat te kokhalzen, dan werd ik verbannen naar de schuur om daar over mijn zonde 'als het maar eens oorlog was' na te denken. Mijn moeder kocht bewust in en maalde niet om eetbaarheid, het moest vullen.

De Grote Crisis van 1930 lag wèl regelmatig op tafel; zij was altijd bang dat er weer een economische crisis zou komen. Ze hamsterde blikgroenten e.d., die zuinige inkoop had heus niet alleen met de oorlog te maken. Na haar dood hebben mijn zus en ik honderden potjes doperwten, bonen etc. moeten opruimen.

De Spaanse griep kende drie golven, de tweede was erger dan de eerste en de derde. Tijdens grote sterfte gaat het virus zelf ook dood en dat gebeurde in 1918 in ijzingwekkende vaart. De familie van mijn ouders heeft de griep ruim overleefd evenals de Tweede wereldoorlog maar de economische crisis van 1929-30 daar hebben zij als middenstanders waarschijnlijk zo erg onder geleden dat de rest aan ellende erbij verbleekte.

 


----------
 
 
 
5-01-2021, reactie van Manja Croiset
Familie en milieu gebonden. Mijn grootvader verloor 2 zusters bij de Spaanse Griep, is niet veel aandacht besteed, weggedrukt. Mijn moeders broer werd wel vernoemd naar een van die twee zusters. Echter haar broer en haar vader , trouwens haar hele familie zou het besluit aan de Wannsee niet overleven. Over de recessie werd bij ons thuis ook gesproken, bij mijn grootouders armoede, stempelen. Gaatje in het fietsplaatje etc. Houd me ten goede , deze situatie is heel zorgelijk. Een ontwrichte generatie en wel meer een enorme impact, maar is geen volkerenmoord. Dat we elk (iedereen ) onze eigen ervaring hebben, is duidelijk. Een Rotterdammer begint bij WOII over de bombardementen daar. Een motto, vergelijk niet want dat is schier onmogelijk.
Dankjewel Manja voor deze mooie reactie
 ----------
     << Naar de Journaalpagina >>